smakowite odkrycie

Dzisiaj miałam (i jeszcze chwilowo dalej mam) wieczór dla siebie. K. poszedł na “siostrzano-braterskie” piwo i pewnie jeszcze trochę go nie będzie bo mają ze Szwagierką spore zaległości. Mamy taki zwyczaj, że raz na jakiś czas spotykamy się na piwie w parach. Zaczęło się to kiedy jeździliśmy na wakacje z Turcji do Polski. Wtedy to trzeba było nadrobić rozmowy wszelakie, a wiadomo że inaczej rozmawia się w większej grupie a inaczej we dwójkę. I tak wszystkie nasze pobyty w Polsce zapełniały się piwnymi kombinacjami – siostrzano-braterske, matczyno-synowe, ojcowsko-synowe, szwagierskie, teściulkowe itp. itd. Tradycja dalej trwa jak jeździmy do Polski, a oprócz tego dzięki temu, że Szwagierka osiadła tutaj, możemy to uprawiać częściej. Tak więc wiedziałam, że wieczór mam dla siebie i natchnęło mnie na ugotowanie czegoś. Jakoś tak mam, że wolę gotować jak mam dom, a przynajmniej dół, dla siebie. Natchnęło mnie tym bardziej, że chodziła za mną od jakiegoś czasu turecka zupa pt. mercimek çorbası, czyli zupa z soczewicy. Wiem, nic wielkiego, ale miałam ochotę na taką prawdziwie turecką. Mamy w domu książkę kucharską przywiezioną z Ankary, ale jakoś tamte wersje nie bardzo do mnie przemawiały. No ale od czego jest internet… Znalazłam przepis i to taki właśnie jak trzeba było. I pewnie bym o tym wszystkim nie pisała, gdyby nie to, że znalazłam nie tylko przepis na mercimek, ale blog z całą masą tureckich przepisów. Blog jest po turecku i po angielsku wiec polecam bardzo tym zainteresowanym. Jest tam sporo przepisów warzywnych, zupy, sałatki, przystawki i wszelakie rodzaje potraw typu dolma, czyli warzywa nadziewane różnymi rodzajami farszu. Jak to znalazłam to aż mi ślinka pociekła i najchętniej zrobiłabym kilka rzeczy na raz, ale na szczęście nie mam różnych składników w domu. W każdym razie zupę zrobiłam i muszę przyznać, że wyszła taka, jak miała być. Na razie można polegać tylko na mojej opinii, ale myślę, że jak wróci z piwa K to też chętnie zje dla wyrównania poziomu płynów w żołądku. Oprócz zupy zrobiłam jeszcze moją wersję  sałatki z kuskusem i warzywami, ale to już nie według przepisu z bloga ale moja improwizacja. A wszystko przy dźwiękach muzyki zespołu Yeni Türkü i tak mi się zrobił wieczór turecki. Jeszcze tylko powinnam zapalić narigilę (fajkę wodną) i obejrzeć jakiś turecki film do kompletu. Filmu nie mam, fajkę sobie też daruję, ale może się skuszę na jakąś powieść.