kolejny taki dzień

Nad biurem wisi ciężka atmosfera, tylko czekam aż się rozpęta większa burza. M. siedzi za swoim biurkiem i albo narzeka na syna, albo na byłego męża, albo na obecnego partnera, albo na wszystko na raz i do tego też jęczy i narzeka że jakaś chora jest. P. odchodzi od przyszłego tygodnia, więc jest radosna i już jej nic nie obchodzi, a ja się martwię że będzie mniej o jedna przyjazną duszę. N. jak zwykle przywalony jest problemami swoimi prywatnymi, rodzinnymi i jakimi tylko można przywalonym być. R. miota się pomiędzy ludźmi którym trzeba zapłacić a zdobywaniem nowych klientów, przy czym zostaje jej bardzo mało sił i chwil żeby pracować nad otwartymi sprawami i zajmować się bieżącymi problemami. W. żyje w swoim świecie i nie obchodzi go co się dzieje poza, chyba że dotyczy go to bezpośrednio, albo ma coś wspólnego z finansami firmy. No i w tym wszystkim jestem ja… Do tej pory jakoś sobie dawałam radę z całym tym szaleństwem na kółkach ale chyba się wypalam. Już nie nadążam za tym wszystkim i absolutnie nie bawi mnie bycie pomiędzy tymi wszystkimi uczestnikami dramatu. Czas się stamtąd wycofyfać i to szybko…